Arctisch avontuur

Kamperen tussen de ijsberen

Er komt nogal wat kijken bij het maken van een solotocht op Spitsbergen. Naast problemen zoals het volstrekt ontbreken van paden en het doorsteken van snelstromende gletsjerrivieren is er de constante dreiging van rondstruinende hongerige ijsberen. Het maken van een tocht - laat staan een solotocht - buiten de hoofdplaats Longyearbyen is dan ook onmogelijk zonder de begeleiding van een gewapende gids. Tenzij... je zelf gids bent natuurlijk!
De satelliettelefoon, het Mauser-geweer, het signaalpistool en de piketpaaltjes voor de struikeldraden en knalpatronen die ik 's nachts om mijn tent plaatste voor de veiligheid kwamen allemaal als extra gewicht in mijn rugzak bovenop de normale uitrusting. Een monsterlijk zware rugzak, maar wel een die me de gelegenheid bood om op eigen houtje op Spitsbergen rond te kijken, buiten de georganiseerde trips van reisorganisaties en lokale gidsenbureaus om. Precies wat ik nodig had voor mijn researchtocht.

Foto
Foto

Spookstad Pyramiden

Uiteraard bezocht ik Pyramiden, de verlaten Russische mijnwerkersplaats die door National Geographic op de zevende plaats in de mondiale toptien van spooksteden is geplaatst. Schitterend om rond te lopen tussen de aftakelende gebouwen en over het desolate centrale plein, waar Lenin vanaf zijn sokkel nog trots uitkijkt over het Nordenskioldfjord. Op zoek naar de reden waarom Pyramiden verlaten is kwam ik al snel op de tragische vliegramp bij Operafjellet in 1996.

Foto
Foto
Foto

Het Operafjellet ulykken

Als je vanaf luchthaven Longyear terugkijkt naar de aanvliegroute door het Adventdalen kijk je pal tegen Operafjellet aan. De fatale Vnoekovo Airlines vlucht 2801 bevond zich op 3,7 kilometer parallel aan de aanvliegroute en kwam in botsing met de top van Operafjellet. In Longyearbyen ging ik op zoek naar informatie in oude edities van de plaatselijke krant Svalbard Posten. Natuurlijk bezocht ik ook de rampplek, waarvoor ik de snelstromende en ijsberenkoude Adventelva moest doorwaden.

Foto
Foto
Foto

De wildernis in

Dwars door rivieren, over sneeuwvelden en soppige toendra liep ik in mijn eentje naar Barentszburg. Onderweg kamperend met een struikeldraad rond mijn tent tegen de ijsberen. Het gaf me de gelegenheid om rustig rond te kijken in Grumant, Colesbukta en in het Russische Barentszburg. Dat deze plaatsen een belangrijke rol zouden spelen in Niemandsland was natuurlijk onvermijdelijk. WAARSCHUWING: probeer deze tocht niet na te doen zonder professionele gids!

Foto
Foto
Foto

Barentszburg

Niet eerder liep ik met een geweer aan mijn rugzak een hotel binnen en was er vervolgens de enige gast... Barentszburg ademt nog de sfeer van het vroegere communistische arbeidersparadijs, tegelijkertijd is het een raadsel. Waarom staat er zo'n kolossaal Russisch consulaat? Waarom wordt er fors gerenoveerd in een plaats die geen steenkool meer produceert? Een geweldige setting voor de laatste hoofdstukken van Niemandsland!

Foto
Foto
Foto
Foto
Foto
Foto

Login

© 2009 Tekst: Frank van ZwolFotografie: Jolanda LinschootenDisclaimer

© 2009 Tekst: Frank van Zwol Fotografie: Jolanda Linschooten Disclaimer